Αύγουστος Κορτώ: "Το Βιβλίο της Κατερίνας"



Από προχτές που τέλειωσα Το Βιβλίο της Κατερίνας, ψάχνω να βρω έναν τρόπο να πω δυο λόγια γι’ αυτό, χωρίς να φανερώσω πολλά πράγματα για την πλοκή του. Μάταια… Ό,τι και να αποφάσιζα να πω, απ’ όπου και να προσπαθούσα να το πιάσω, μου φαινόταν ότι θα αποκαλύψω όλο το βιβλίο! Γιατί πρόκειται για ένα παράξενο βιβλίο…

Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να κάνω κάτι άλλο. Αποφάσισα να παραθέσω εδώ μερικά αποσπάσματα και να σχολιάζω πώς ένιωσα και τι σκέφτηκα όσο τα διάβαζα.

Σελ. 13: Με λένε Κατερίνα, και πέθανα ακολουθώντας έναν δρόμο σκοτεινό, μοναχικό, κάτω από το είδωλο της νύχτας, γιατί είχα μέσα μου πολλά που δεν αντέχονταν. Πέθανα τρομοκρατημένη κι έρημη, πνιγμένη από το φαρμάκι μου.

Μάλιστα. Έχουμε το εξής παράδοξο εδώ: αφηγητής του βιβλίου είναι ένας πεθαμένος, δηλαδή μια πεθαμένη, η Κατερίνα. Περίεργη τεχνική, να μας αφηγείται τη ζωή του κάποιος που δεν ζει πια. Άραγε τι να εξυπηρετεί; Να αφήνει καλή αίσθηση στο τέλος ή μήπως αποδειχτεί μια τρύπα στο νερό; Γιατί πολύ το φοβάμαι μ’ αυτά τα βιβλία των νέων συγγραφέων, να θέλουν να εντυπωσιάσουν και από ουσία τίποτα. Εδώ βέβαια έχουμε τον Κορτώ, ο Κορτώ δεν είναι τυχαίος. Παρόλα αυτά είναι άνθρωπος και μπορεί αυτή να μην είναι τελικά η καλύτερή του στιγμή… Ας πάμε παρακάτω και βλέπουμε.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι κλεισμένο σε πλοκή, γιατί περιέχει χυδαία γλώσσα.
σελ. 75:
…η φιλόλογος, μια σαραντάρα ξινή και ξερακιανή με διαπεραστική φωνή, μου κάνει την πολλοστή παρατήρηση […]
Και η Κατερίνα φορτώνει, φορτώνει και ξεσπάει.
«Όχι. Απλά δεν έχω όρεξη να βλέπω τα μούτρα σου»
«Τι είπες, αναιδέστατη;» λέει, και κάνει να σηκωθεί από την έδρα.
Αλλά πρώτη τινάζομαι εγώ απ’ το θρανίο μου, με τα μακριά μαλλιά μου σαν τα φίδια της Μέδουσας:
«Ίσα, χαμούρα, κάτσε κάτω! Που θα μου πεις εσύ εμένα! Αγάμητη τσουρόγρια, που άμα σε δει άντρας γυμνή γίνεται πούστης στο λεπτό! Τράβα, μωρή, σε κάνα χωράφι να βρεις γάιδαρο γκαβό να σε βατέψει μπας και ξαραχνιάσει το μουνί σου, σκρόφα γεροντομούνα!»
Η φιλόλογος ανοιγοκλείνει το στόμα σαν ψάρι που αργοπεθαίνει. Κι εγώ συνεχίζω να τη βρίζω, κι όταν εξαντλείται η φαντασία μου, αρχίζω να της πετάω πράγματα, ενώ οι συμμαθήτριές μου με κοιτούν με μάτια σαν αυγά ποσέ, έντρομες μην τυχόν και προσελκύσουν κατά λάθος την μήνιν μου.
Στο τέλος τρέπεται σε άτακτη φυγή, στριγγλίζοντας στον διάδρομο: «Είναι τρελή! Θα με σκοτώσει! Βοήθεια!»

Καταρχάς γελάω, γελάω πηγαία και πολύ. Είμαι ήδη στη σελίδα 75 και έχω σχηματίσει την άποψη ότι το ύφος του Κορτώ είναι πολύ καλό. Κάνει την ιστορία να ρέει πανεύκολα. Είναι ένα ύφος καθημερινό, με σύντομες, κοφτές προτάσεις, που χαρακτηρίζεται όμως από ψαγμένη επιλογή λέξεων και περίτεχνα σχήματα λόγου.

Ώσπου φτάνω εδώ, διαβάζω τα παραπάνω, λύνομαι στο γέλιο και μετά αναρωτιέμαι αν το απόσπασμα θα είχε την ίδια επιτυχία αν ήταν γραμμένο σε μια πιο ευπρεπή γλώσσα, αν δηλαδή, το να πεις το μου…. με το όνομά του, είναι λειτουργικό και απαραίτητο στο συγκεκριμένο σημείο. Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά και συνεχίζω την ανάγνωση χωρίς να ξέρω ακόμα να πω αν αυτό που διαβάζω μου αρέσει λίγο, μέτρια ή πολύ. Γιατί ότι μου αρέσει, μου αρέσει.

Ξανά χυδαία γλώσσα:

Σελ. 125:
Ο γιατρός μου λέει ότι θα μου το φέρουν αύριο το παιδί, κι ότι πρέπει να ξεκουραστώ, κι ότι δεν είναι καλό να το δει αμέσως μόλις γεννηθεί η μάνα το μωρό […] αλλά εγώ δεν χαμπαριάζω, και του λέω ότι, άμα δε μου φέρει τον Πετρή μου να τον πάρω αγκαλιά, θα σηκωθώ, θα πάω στο χειρουργείο, θα πάρω το μαχαίρι με το οποίο μου’ σκισε το πράμα για να βγει το θεριό, και θα τον αφαλοκόψω τον πούστη, κι αυτόν και τη χαμούρα τη νοσοκόμα τη ναμικιόρα που την έχει γκόμενα, κι ο κόσμος το’ χει τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι.

Συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο, με ένα ύφος χυδαίο και πληθωρικό, το οποίο έχω καταλάβει ότι έχει λειτουργικό ρόλο, θέλει να αποδώσει τον χυδαίο και πληθωρικό χαρακτήρα της αφηγήτριας Κατερίνας, πράγμα που πετυχαίνει απολύτως. Η Κατερίνα όμως δεν είναι μόνο χυδαία και πληθωρική, είναι ταυτόχρονα και απέραντα τρυφερή, όπως επίσης και αφάνταστα σκληρή με τον εαυτό της:

Σελ. 176: Διότι, μόλις συνέρχεται και το χαμόγελο ανθίζει δειλά στα χείλη του, τον πιάνω από τους ώμους, και με ύφος συνωμοτικό, όπως όταν ετοιμάζουμε μισή δόση κέικ για να τη φάμε οι δυο μας και να μην γκρινιάζει ο μπαμπάς του ότι θα το κάνω τόφαλο το παιδί η γλυκατζού η άρρωστη, του λέω:
«Αλλά μην το πούμε ακόμα στον μπαμπά, έτσι;»
Πάρε κι άλλη άθλια σιωπή. Σαν να μην έφτανε αυτό που με κατέτρωγε.
Έπρεπε να κάνω και συνένοχο τον γιο μου.


Έτσι ακριβώς γίνεται σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου, το τέρας Κατερίνα γίνεται αλοιφή για το γιο της, και μόνο γι' αυτόν, και ο αναγνώστης παρακολουθεί αυτήν την περίπλοκη σχέση με αμείωτο το ενδιαφέρον. Να πω εδώ ότι όσο πλησιάζουμε στο τέλος του βιβλίου, μου είναι αδύνατο να το αφήσω από τα χέρια, όσο κι αν ενίσταμαι εσωτερικά κάποιες φορές για το πολύ βρισίδι.

Αλλά παρά τις ενστάσεις μου, το μάτι όλο και πιο συχνά υγραίνεται όσο προχωρώ προς το τέλος και εν τέλει νομίζω ότι έχω πια διαμορφώσει άποψη γι’ αυτό που διαβάζω. Οι τελευταίες σελίδες είναι συγκλονιστικές, περιγράφουν συγκλονιστικά πράγματα με συγκλονιστικό τρόπο.

Αυτό που πιστεύω τελικά είναι πως Το Βιβλίο της Κατερίνας, ένα καθαρά αυτοβιογραφικό βιβλίο, δεν γίνεται να αξιολογηθεί με τα συνήθη κριτήρια της λογοτεχνικότητας, αν και σίγουρα έχει λογοτεχνικές αρετές. Πάντως, αυτό που μου έμεινε σαν επίγευση μετά την ανάγνωσή του είναι η άποψη ότι απαιτείται πάρα πολύ μεγάλη δύναμη ψυχής εκ μέρους του συγγραφέα για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. Μου θύμισε την Επιστολή προς τον Πατέρα του Κάφκα, γιατί κι εδώ, στο Βιβλίο της Κατερίνας, βλέπουμε την αγωνία του Κορτώ να αποκωδικοποιήσει τη σχέση του με τη μάνα του, ώστε να μπορέσει να προσεγγίσει και να ξεπεράσει τα προσωπικά του αδιέξοδα (στην περίπτωση του Κάφκα γινόταν ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά με τη σχέση του συγγραφέα προς τον πατέρα του).

Ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο, που το κουβαλάω μαζί μου ακόμα, και που σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω, όλο ή μέρος του, γιατί κάποια σημεία του ήταν πολύ δυνατά. Πιστεύω ότι αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα του που μπόρεσε και έγραψε κάτι τέτοιο, αλλά και ένα ευχαριστώ για το τόσο συγκινητικό και εν τέλει απολαυστικό ταξίδι που προσφέρει σε μας τους αναγνώστες του.

Στους βόρειους φίλους το μυθιστόρημα αυτό θα αρέσει και για ακόμα έναν λόγο. Ο Κορτώ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, η οποία και προσφέρει το γεωγραφικό φόντο του βιβλίου.

Φύλαξα και ένα ακόμα απόσπασμα για το τέλος:

... και προσεύχομαι σ' έναν Θεό που τον πιστεύω όταν με συμφέρει κι όταν τον έχω ανάγκη, μα που ξέρω πως θα μου τα κάνει τα χατίρια γιατί κι αυτός έναν μοναχογιό τον είχε, που δίδασκε αγάπη πάνω απ' όλα. Κι έπειτα, στις τρεις το πρωί που όλοι κοιμούνται, πηγαίνω ακροποδητί και στέκομαι στη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου όπου σιγοροχαλίζει ο άλλος μου Θεός, στον οποίο πιστεύω με ακόμα περισσότερη ζέση, που είναι το ίδιο παντοδύναμος στο πώς ορίζει την καρδιά μου, την ψυχή μου, το μυαλό μου. Μάμα, λέει, και ξαναγεννιέμαι απ΄την αρχή. Μάμα, και ξεχνώ τι σημαίνει δυστυχία.
 
Last edited:
Τελικά, λατρεμένη Χρυσηίδα, ξέρεις το δικό μου γιατρικό για τα βιβλία;
Η σκέψη πως μέχρι να φύγω απ' τον μάταιο τούτο κόσμο θα έχω διαβάσει ελάχιστα από δαύτα, όμως θα έχω προλάβει να διαβάσω εκείνα που έχουν αγαπήσει υπέροχοι άνθρωποι, όπως εσύ.

Σημ. Θα σε διαβάσω και αύριο, μία φορά ήταν λίγο.
 
Γενικά δεν μου αρέσουν οι βρισιές και οι χυδαιότητες... ειδικά όταν τις διαβάζω τόσο ωμά σε έργα.
Τώρα με την προσέγγιση της Χρυσηίδας ίσως πρέπει ν' αναθεωρήσω τον τρόπο σκέψης. Υπάρχουν πράγματι πρόσωπα που είναι πληθωρικά στη χυδαιότητα και αυτά τα πρόσωπα έχουν θέση ως ήρωες μέσα σε λογοτεχνικά κείμενα. Υπό το πρίσμα αυτό... ο συγγραφέας οφείλει ν' αποδώσει τη χυδαιότητα ως έχει... ωμή.
Σ' ευχαριστούμε για την παρουσίαση Χρυσηίδα.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Φαίνεται πολύ ωραίο. Προσωπικά απολαμβάνω τη λαϊκή γλώσσα στους διαλόγους των μυθιστορημάτων, αρκεί να είναι αληθοφανείς, αλλιώς μου φαίνονται αστείοι και γραφικοί.
 
Ο Αύγουστος Κορτώ είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και πολύ καλός συγγραφέας κατά τη γνώμη μου.
Έχει περάσει από πολλές "συμπληγάδες πέτρες" και έχει καταφέρει να επιζήσει.
Το βιβλίο αυτό είναι ένας φόρος τιμής (δεν ξέρω αν είναι δόκιμος αυτός ο χαρακτηρισμός) προς τη μητέρα του. Θεωρώ ότι χρειάζεται μεγάλο ψυχικό σθένος για να καταφέρεις να ολοκληρώσεις ένα βιβλίο που ξύνει πληγές ανοιχτές.
Προσωπικά οι "χυδαίες" λέξεις που χρησιμοποιεί δε με ενοχλούν. 'Ολοι η' σχεδόν όλοι μας χρησιμοποιούμε τέτοια φρασεολογία.

Κάποια στιγμή θα το διαβάσω, δεν το έχω κάνει ακόμα γιατί είναι ένα βιβλίο που σε παρασέρνει σε μονοπάτια δύσβατα.
 
Ας πούμε ότι αυτό που του συνέβη και το γιατί του συνέβη περιγράφεται στο Βιβλίο της Κατερίνας. Εγώ επίτηδες δεν μπήκα σε πολλές λεπτομέρειες. Για όποιους δεν πρόκειται να διαβάσουν το βιβλίο, αλλά τους ενδιαφέρει η βιογραφία του Κορτώ, βρήκα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή του εδώ.
 
Last edited:
Τον Αύγουστο Κορτώ τον ξέρω μόνο από τον λογαριασμό του στο twitter και το facebook. :ρ Και δεν μου είχε κινήσει ποτέ το ενδιαφέρον να ψάξω κάποιο έργο του, για κάποιους αόριστους λόγους, όμως απ' τα αποσπάσματα και την παρουασίασή σου μου κίνησαν πολύ το ενδιαφέρον και θα το ψάξω σίγουρα.
Προσωπικά μ' αρέσει η χυδαία γλώσσα και τα μπινελίκια στα βιβλία, όπως και στην πραγματική ζωή.
 
Μοναδικός. Δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα βγάλει, έχει όλο το μέλλον μπροστά του. Αυθεντικός πάνω απ' όλα.

Σημ. Χρυσηίδα. Ποια Μαρία;
 
Δεν θέλω να γεμίσω με τις βλακείες μου την υπέροχη παρουσίαση. Θα με ξαναδείς στο νήμα όταν διαβάσω το βιβλίο (και όταν μετανοήσουν οι άνθρωποι).
 
Την "Κατερίνα" την πήρα τυχαία στα χέρια μου σε ένα βιβλιοπωλείο μόλις πρωτοκυκλοφόρησε και δε μπορούσα να την αφήσω. Την αγόρασα επιτόπου και την τελείωσα την επόμενη μέρα.

Είναι από τα βιβλία που σου γεννούν πολλά και αντιφατικά συναισθήματα. Οπωσδήποτε είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και καλογραμμένο και δε σε αφήνει στιγμή. Κάποιες στιγμές ένιωσα να μου κόβει την ανάσα και βγάζω το καπέλο στο συγγραφέα γι' αυτό. Επίσης με έβαλε σε πολλές πολλές σκέψεις.

Από την άλλη, δεν μπορώ να καταλήξω αν ένας άνθρωπος έχει ηθικά το δικαίωμα να αποκαλύψει τόσα πολλά, για τόσο ευαίσθητα θέματα, όταν περιγράφει όχι φανταστικούς χαρακτήρες, αλλά πραγματικούς ανθρώπους εν ζωή, με ονοματεπώνυμο, άμεσα αναγνωρίσιμους από το περιβάλλον τους, με σκοπό να βγάλει λεφτά. Γιατί, κατά τη γνώμη μου, παρά τις όσες αρετές του, το βιβλίο είναι γραμμένο με γνώμονα το να ταράξει τα νερά και να πουλήσει αντίτυπα. Αν εγώ ανήκα στο οικογενειακό περιβάλλον του Κορτώ, θα θεωρούσα ως με εξέθεσε ανεπανόρθωτα.
 
Έχω την εντύπωση ότι ο Αύγουστος Κορτώ αγαπά πολύ την Κατερίνα του. Φαινεται σε διάφορα άρθρα/καταστάσεις που ανεβάζει. Ούτε εγώ έχω διαβάσει βιβλία του, αλλά οι καταστάσεις του στο φέισμπουκ μού φτιάχνουν πάντα τη μέρα. Πόσο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα! (εξίσου ενδιαφέρουσα παρουσίαση και ωραίο το παράδειγμα-όπου-η-κακή-γλώσσα-είναι-χρήσιμη-σ'ένα-βιβλίο)
 
Αγγελίνα καλημέρα.
Αν θες την καταφρονεμένη μου γνώμη. Ο Κορτώ είναι ατόφιο ταλέντο, θ' ανοίξει νέο μονοπάτι στην πεζογραφία (και σε ποίηση, εάν το συνεχίσει και σ' αυτό το πεδίο). Και λέω «θα ανοίξει», γιατί ακόμα είναι νεότατος και τα καλύτερα έρχονται.

Τώρα, τα υπόλοιπα που λένε διάφοροι: Τον προωθεί η gay κοινότητα, γράφει προκλητικά-δήθεν-πρόστυχα-προσβλητικά, ή γράφει με εμπορική πυξίδα, και και και, τ' ακούω βερεσέ.
Είναι μοναδικός στο είδος του κι έχω τη βεβαιότητα πως θα περάσει τα σύνορα της χώρας πολύ εύκολα, εάν το κυνηγήσει.

Η καλύτερη απάντηση ήταν αυτή που έγραψες:
Την "Κατερίνα" την πήρα τυχαία στα χέρια μου σε ένα βιβλιοπωλείο μόλις πρωτοκυκλοφόρησε και δε μπορούσα να την αφήσω. Την αγόρασα επιτόπου και την τελείωσα την επόμενη μέρα.

Σημ. Προσωπικά, έχω μείνει πίσω στην ανάγνωση της "Κατερίνας" (λίγες σελίδες ακόμα / παλεύω με άλλο 2 μήνες τώρα...). Άλλη ώρα θα πω ολοκληρωμένη άποψη γι' αυτήν.
 
Εμείς θα έχουμε στη Ρόδο τον Κορτώ στο τέλος του μήνα. Θα έρθει για την παρουσίαση του βιβλίου του, συνεπώς θα έχουμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε από κοντά.
Απολαμβάνω να γνωρίζω δημιουργικά μυαλά και να διαπιστώνω ότι και στην καθημερινή τους ζωή είναι απλοί άνθρωποι. Ελπίσω να είναι έτσι :)
Θα σας γράψω εντυπώσεις.
 
Στράτη, δεν ήθελα να δώσω την εντύπωση πως κατηγορώ τον Κορτώ. Ύστερα από τόσα συναπτά έτη ανάγνωσης, όταν ένας συγγραφέας - και μάλιστα Έλληνας συγγραφέας, έχει τη σημασία του αυτό - καταφέρνει να με ταρακουνήσει, είναι για μένα μεγάλη υπόθεση. Το να τον προωθεί η gay κοινότητα (πώς ακριβώς γίνεται δλδ αυτό; ), αν υποθέσουμε πως συμβαίνει, είναι απόλυτα φυσιολογικό, μια που έχει δηλώσει ο άνθρωπος πως είναι μέλος της. Εμένα πάντως δε με επηρέασε κανείς, το βιβλίο του το αγόρασα γιατί το θεώρησα αξιόλογο και το ήθελα στη βιβλιοθήκη μου. Εντάξει κι επειδή έχω το σύνδρομο της ανυπομονησίας ως προς την ανάγνωση - δεν έπαιζε δλδ να περιμένω να το δανειστώ από τη βιβλιοθήκη. I want the book and I want it now! :χαχαχα:

Ωστόσο, δε μπορώ, για χάρη της πολιτικής ορθότητας, να αποσιωπήσω κάποια συμπεράσματα που έβγαλα από συνολική ανάγνωση κειμένων του (εννοώ και στο μπλογκ του). Ναι, πιστεύω πως κινείται γενικά στο χώρο με γνώμονα να προκαλέσει και να πουλήσει. Πράγμα που δεν το θεωρώ κακό απαραιτήτως. Εκείνο που θεώρησα ως μελανό σημείο το ανέφερα στο προηγούμενο μήνυμά μου.;)

Θα χαρώ πολύ να διαβάσω την άποψή σου όταν το τελειώσεις!
 
Καλησπέρα Αγγελίνα.
Το δίκιο είναι με το μέρος σου.
Σου απάντησα γιατί ξεχώρισα την ανάρτησή σου ως ολοκληρωμένη και απόλυτα υγιής.

Έτσι που γράφω -πολλές φορές- είμαι για κλωτσιές· με αυτό που ήθελα να έρθω αντίθετος ήταν με την επιφανειακή απόρριψη διαφόρων συνόλων (όχι με σένα) “αρρενωπότητας”, που καταργούν τα πάντα, όλα αυτά που φοβούνται και δεν έχουν διαβάσει ποτέ.

Η χαρά είναι όλη δική μου. Ελπίζω να σε διαβάζω περισσότερο, εδώ στη λέσχη.
 
Kαλημέρα! :) Δεν υπάρχει θέμα κανένα, μην το σκέφτεσαι καν. Ίσα ίσα που χαίρομαι να διευκρινίζω περαιτέρω τις απόψεις μου - κάτι που χρειάζεται συχνά, όταν το αρχικό μήνυμα δεν είναι λεπτομερές κι εκτεταμένο. Κάπου εδώ θα περιφέρομαι...

Εμείς θα έχουμε στη Ρόδο τον Κορτώ στο τέλος του μήνα. Θα έρθει για την παρουσίαση του βιβλίου του, συνεπώς θα έχουμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε από κοντά.
Απολαμβάνω να γνωρίζω δημιουργικά μυαλά και να διαπιστώνω ότι και στην καθημερινή τους ζωή είναι απλοί άνθρωποι. Ελπίσω να είναι έτσι :)
Θα σας γράψω εντυπώσεις.
Της Κατερίνας την παρουσίαση;

Εγώ επικοινώνησα μαζί του (αυτή είναι η τελευταία μου λόξα, να γράφω στους δημιουργούς, μην τυχόν και χάσουν την εποικοδομητική μου άποψη :ρ) και μπήκε στον κόπο να μου απαντήσει, καλά να είναι. Μου φάνηκε πολύ γλυκός άνθρωπος.
 
Η κακή γλώσσα είναι χρήσιμη σ'ένα βιβλίο οταν δεν ειναι υπερβολικη και στο συγκεκριμενο βιβλιο για μενα ειναι.Χρησιμοποιεί ασχημη γλωσσα σε αρκετα σημεια οπου πολυ ευκολα θα μπορουσε να το αποφυγει γιατι δεν βοηθαει να καταλαβουμε κατι παραπανω για τους χαρακτηρες.Οτι η μητερα του ειναι αθυροστομη το εχουμε καταλαβει απο 2-3 παραδειγματα,γιατι πρεπει να επαναλαμβανεται αυτο συνεχεια?

Επισης κατι ακομα που δεν μου αρεσαι ηταν οι πολλες παρενθεσεις που χρησιμοποιεί...
 
Διάβασα πριν μερικούς μήνες ένα άλλο βιβλίο του Κορτώ "Τη βιογραφία μιας σκύλας" το οποίο και με απογοήτευσε.
Πίστευα ότι ο τρόπος γραφής του ήταν διαφορετικός και ίσως γι΄ αυτό απογοητεύτηκα τόσο.
Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό του πλην κάποιων μεταφράσεων βιβλίων που είχε κάνει και τις είχα βρει πολύ καλές.

Όταν είδα ότι είχε δημιουργηθεί μία λίστα ανάγνωσης για "το βιβλίο της Κατερίνας" από κάποιους φίλους μου, για να είμαι ειλικρινής, δεν δήλωσα καν συμμετοχή, πιστεύοντας ότι πάνω κάτω θα ξαναδιάβαζα τη σκύλα με άλλο ένδυμα.
Προ ημερών ήμουν για καφέ με αυτούς τους φίλους και τους άκουσα να εκθειάζουν τόσο πολύ το βιβλίο που ένοιωσα ότι ίσως κάτι θα χάσω.
Και μπήκα στη λίστα ανάγνωσης τελικά :)

Ομολογώ ότι θα ξεκινήσω το βιβλίο προκατειλημμένη και αυτό λόγω της αποτυχημένης αναγνωστικής εμπειρίας μου με τη σκύλα.
Το αν θα αλλάξω γνώμη, θα το δούμε ...

Θα πω την αλήθεια πάντως :))))
 
Top